Audiometria tonalna to badanie słuchu, które pozwala określić poziom uszkodzenia tego zmysłu i przyczynę dolegliwości. Ludzkie ucho jest podzielone na część zewnętrzną, środkową oraz wewnętrzną. Za pomocą audiometrii określa się, czy występujący niedosłuch ma podłoże przewodzeniowe (gdy uszkodzona jest struktura części zewnętrznej lub niektóre z części ucha środkowego, takie jak np. błona bębenkowa) czy też problem tkwi głębiej, przez co chory cierpi na niedosłuch odbiorczy, który obejmuje części wewnętrzne, takie jak ślimak lub komórki odpowiadające za odbiór i interpretację bodźców przez układ nerwowy. Audiometria tonalna jest nazywana także progową, ponieważ służy do określania progów słyszenia, czyli sygnałów o takim natężeniu, które czyni je słyszalnymi dla pacjenta.

Audiometria – kiedy należy ją wykonać?

Istnieją różne zalecenia do przeprowadzenia tego badania. Do specjalisty zgłaszają się osoby, które są narażone na ustawiczny hałas lub drgania w swoim otoczeniu, co ma często związek z charakterem wykonywanej pracy – jako kierowca, pracownik na wysokościach, czy osoba na co dzień pracująca z bronią. Oprócz tego badanie zaleca się osobom, które przeszły mocny uraz głowy, wykryto u nich guza mózgu lub cierpią na zapalenie opon mózgowych. To także jedno z badań kontrolnych przeprowadzane u osób cierpiących na SM, czyli stwardnienie rozsiane. Natomiast jako przeciwwskazanie do audiometrii traktuje się klaustrofobię, gdyż w trakcie obserwacji pacjent jest zamykany w ciasnej wyciszonej kabinie. Badanie jest bezpieczne niezależnie od wieku oraz może być wykonywane u kobiet w ciąży.

Jak wygląda badanie?

Badanie audiometryczne przebiega w specjalnie wyciszonej kabinie i niemal zawsze wykonuje się je dla obu uszu. Pacjent zakłada specjalne słuchawki, które dodatkowo niwelują zakłócenia i szumy, jakie mogą dochodzić z otoczenia. Osoba dokonująca badania, czyli laryngolog lub wykwalifikowana obsługa pielęgniarska, wysyła do ucha pacjenta ton, który posiada określoną częstotliwość i natężenie. Każdorazowo po usłyszeniu dźwięku pacjent powinien wcisnąć przycisk. Częstotliwość następnych tonów jest zmieniana, tak by dla każdej z nich został określony odpowiedni próg słyszalności. Kolejne dźwięki są powoli ściszane, tak by lekarz ocenił poziom, na jakim pacjent jest w stanie je zarejestrować. Wynik badania jest przedstawiony w postaci krzywych, nazywanych także audiogramami, które obrazują zakres słyszalności u pacjenta. Tempo badania dobiera się indywidualnie do pacjenta, podobnie jak czas trwania – audiometria może zająć od kilku minut do nawet godziny.