Zadaniem grzejników przeciwwybuchowych jest zapewnienie ogrzewania pewnych przestrzeni bądź też części obiektów budowlanych, gdzie zachodzi niebezpieczeństwo, iż może dojść do wybuchu. Ich źródło zasilania stanowi prąd. Konstrukcja owych urządzeń jest specjalnie przystosowana w taki sposób, aby mogły być zainstalowane w układzie poziomym.

Gdzie sprawdzają się grzejniki przeciwwybuchowe?

Omawiane tutaj urządzenia grzewcze montuje się w magazynach, w których przechowywane są substancje i różnego rodzaju materiały mające charakter łatwopalny. Wykorzystuje się je ponadto w przemyśle chemicznym i petrochemicznym. Stosowane są również w zakładach produkcji tworzyw sztucznych. Przy czym należy zaznaczyć, że grzejniki przeciwwybuchowe nie są przeznaczone do kopalni.

Grzejniki przeciwwybuchowe a miejsca zagrożenia eksplozją

Urządzenia te wyróżnia fakt, że posiadają niezwykle wytrzymałą warstwę cechującą się wysokimi parametrami pyłoszczelności oraz ognioszczelności. Dlatego umieszcza się je w miejscach zagrożenia wybuchem, którego przyczynę może stanowić albo mieszczanina gazów i powietrza oraz par lanych albo pyły charakteryzujące się tym, że ich temperatura samozapłonu jest większa niż trzy tysiące stopni Celsjusza. Grzejniki przeciwwybuchowe stosuje się w strefach zagrożonych eksplozją, mających oznaczenie Z1 bądź też Z2.

Urządzenia przeciwwybuchowe a regulacje i wymogi prawne

Urządzenia zasilane na prąd, których konstrukcja uniemożliwia albo utrudnia powstanie wybuchu, powinny spełniać pewne normy. Określa je szczegółowo rozporządzenie wydane 22 XII 2015 roku przez Ministerstwo Gospodarki, odnoszące się do głównych warunków produkcji i użytkowania systemów bezpieczeństwa, które wykorzystywane są w strefach, w których zachodzi niebezpieczeństwo eksplozji. Ponadto urządzenia przeciwwybuchowe muszą być zaprojektowane zgodnie z dyrektywą 94/9/WE ATEX, ogłoszoną 23 III 1994 roku. Powinny także spełniać składającą się z wielu części normę EN 60079, która szczegółowo określa rodzaje konstrukcji tego typu urządzeń.